HOE HET WORDT GEBOUWD
Siam Niramit Phuket: binnen het podium van recordformaat
De productie achter Siam Niramit — een podium met een recordaanspraak, een echte rivier op het toneel, honderden kostuums en effecten gebouwd voor een theater met 1.740 zitplaatsen.
Bekijk Siam Niramit-data op GetYourGuide ↗Een podium dat werd gebouwd om het hoogste in zijn soort te zijn
Toen het theater in Phuket in december 2011 opende, werd het podium volgens het eigen promotiemateriaal van de locatie erkend als het hoogste ter wereld — met een hoogte van bijna 12 meter van vloer tot toneeltoren. Die hoogte is geen gimmick: een hoger toneelportaal biedt ruimte aan achterdoeken die tussen scènes in- en uitvliegen, aan aerialisten die boven het hoofdspelvlak werken, en aan een verticale schaal die een conventioneel theaterpodium simpelweg niet kan bieden. Het is verstandig om de recordclaim te beschouwen als een eigen promotiefeit van de locatie in plaats van een onafhankelijk geverifieerd cijfer, maar de enorme omvang ervan is onmiskenbaar zodra het doek voor het eerst opgaat.
De cijfers achter het spektakel
Volgens de productie zelf beslaat het speelvlak ruwweg 70 meter over meer dan 5.000 vierkante meter toneelvloer, gebouwd om meer dan 100 afzonderlijke decorstukken te dragen verspreid over de drie bedrijven van de show. Vier toneelliften — platforms die onafhankelijk van elkaar op- en neergaan — stellen de ploeg in staat om complete omgevingen te wisselen, van tempelhoven tot de onderwereld tot een festival aan het meer, in de tijd die de lichtontwerper nodig heeft om te veranderen. Het is deze verborgen mechaniek, meer dan welk enkel visueel moment ook, die het meedogenloze tempo van de show tussen scènes voor een live cast elke avond daadwerkelijk mogelijk maakt.
Water, zonder veel waarschuwing
Het kenmerkende effect is water: in het productiemateriaal wordt gesproken over een echte rivier op het toneel van circa 300 kubieke meter, naast binnenregen- en dondereffecten die eerder in de voorstelling worden ingezet om de kust- en Ayutthaya-scènes te onderstrepen. Het voetlichtgedeelte loopt onder water tijdens de Loy Krathong-finale, waardoor de speelruimte verandert in een meer voor de sequentie met de kaarsverlichte bootjes — een transformatie die het publiek pas ziet aankomen op het moment dat ze daadwerkelijk plaatsvindt, aangezien het mechanisme de rest van de voorstelling verborgen zit onder het toneelvloeroppervlak en vooraf geen enkele visuele aanwijzing geeft.
Een cast- en kostuumoperatie op industriële schaal
Zonder de mensen en de rekwisieten die avond na avond het toneel vullen, doet al die techniek er niet toe. De productie draait met een cast van circa 100 performers, die gebruikmaken van meer dan 500 kostuums verspreid over de drie bedrijven, en ruwweg 100 handgeschilderde achterdoeken die meedraaien in de decorwisselingen van de show. De kostuumwissels tussen de bedrijven verlopen zo snel dat performers regelmatig meerdere rollen vervullen in verschillende historische periodes en mythologische figuren binnen één enkele avond – een omloopsnelheid die een kleinere garderobe-afdeling simpelweg niet het hele jaar door bij elke voorstelling zou kunnen volhouden. Het in bruikbare staat houden van zoveel kostuums en decors is in feite een voltijdse backstage-operatie op zich.
Wat het vliegen en de verlichting eigenlijk doen
Luchtacrobaten verschijnen voornamelijk in het tweede bedrijf en verbeelden de beweging tussen de drie kosmologische rijken van de voorstelling — een visuele verkorting van reizen tussen werelden die anders dialoog zou vereisen om uit te leggen aan een publiek dat geen gemeenschappelijke taal deelt. Het lichtontwerp doet elders in de show soortgelijk verhalend werk: warmere, vuurgetinte kleurvelden voor de onderwereld-scènes maken plaats voor koelere, helderdere sferen voor de hemel, en de kleurverschuiving alleen al signaleert een wisseling van rijk voordat een performer of decorstuk daadwerkelijk in positie is gebracht. Het is een techniek die ontleend is aan grootschalig theater wereldwijd, hier toegepast op een specifiek Thais kosmologisch verhaal.
Waarom camera’s tijdens de voorstelling worden uitgezet
Zodra de voorstelling begint, zijn fotografie en video niet toegestaan; dit wordt tijdens de show consequent door het personeel in de hele zaal gehandhaafd. Naast het beschermen van de toneelvormgeving tegen online verspreiding vóór andere bezoekers hun eerste kijkbeurt hebben, is het ook een praktische veiligheidskwestie — camerafitsen en telefoonlicht vormen een serieuze afleiding voor de aerial performers die boven een volle zaal met 1.740 zitplaatsen in weinig licht werken. Op het terrein ervoor mag je vrij foto's en video's maken; de beperking geldt alleen binnen de zaal zodra het doek daadwerkelijk opgaat, en personeel loopt door de gangpaden om dit tijdens de voorstelling te handhaven.