Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ΠΡΑΞΗ ΠΡΟΣ ΠΡΑΞΗ
Σιάμ Νιραμίτ Πουκέτ: οι τρεις πράξεις, πράξη προς πράξη
Μια πιο προσεκτική ματιά στο τι απεικονίζει πραγματικά κάθε σκηνή του Ταξιδιού στο Μαγεμένο Βασίλειο του Σιάμ — από τις περιοχές της παλιάς Σιάμ έως τον ουρανό, την κόλαση και τα φεστιβάλ της Ταϊλάνδης.
Δείτε τις ημερομηνίες του Siam Niramit στο GetYourGuide ↗Θέατρο πρώτα, μάθημα ιστορίας δεύτερο
Siam Niramit δεν επιχειρεί να διδάξει την ταϊλανδική ιστορία με χρονολογική σειρά — στήνει μια ατμόσφαιρα. Κάθε μία από τις τρεις πράξεις είναι χτισμένη ως αυτόνομο θέαμα, όπου το κοστούμι, ο χορός, η μουσική και ο φωτισμός — όχι ο διάλογος — μεταφέρουν την ιστορία, έτσι η διαδρομή από τα βασίλεια αιώνων πριν, στην κοσμολογία του Βουδισμού και στο σύγχρονο φεστιβάλ, δεν μοιάζει ποτέ με διάλεξη. Το να γνωρίζεις περίπου τι επιδιώκει κάθε πράξη — πρώτα ο τόπος, μετά η πίστη, έπειτα ο εορτασμός — κάνει τις γρήγορες εναλλαγές σκηνών πιο εύκολο να παρακολουθήσεις, ειδικά αν αυτή είναι η πρώτη σου επαφή με τις ταϊλανδικές παραστατικές παραδόσεις, και μετατρέπει ό,τι θα μπορούσε να μοιάζει με ασύνδετη θεαματικότητα σε μια δομή που μπορείς πραγματικά να ακολουθήσεις από τη θέση σου.
Πράξη I: η παλιά Σιάμ, περιοχή προς περιοχή
Το εναρκτήριο μέρος κινείται μέσα από πραγματική ιστορική γεωγραφία και όχι μέσα από μία ενιαία ιστορική γραμμή. Ξεκινά στο βόρειο βασίλειο της Λάννα, ένα κράτος των Τάι που ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1200, με πρωτεύουσα που τελικά εγκαταστάθηκε στο Τσιάνγκ Μάι το 1296, όπου παρουσιάζεται να αποδίδει φόρο τιμής σε έναν ναό. Στη συνέχεια ταξιδεύει νότια σε μια παραθαλάσσια εμπορική σκηνή, ανατολικά στο Ισάν με τα επηρεασμένα από τους Χμερ πέτρινα έργα και τα αφυπνιζόμενα γλυπτά αψάρων, και τέλος στην Αγιουτχάγια — το βασίλειο με τα κανάλια που κυριάρχησε στο Σιάμ από τη δεκαετία του 1350 έως την πτώση του το 1767 και φιλοξένησε Πορτογάλους, Ολλανδούς, Πέρσες και Κινέζους εμπόρους — που στήνεται εδώ με μια βασιλική πομπή βαρκών να γλιστρά πάνω στο νερό.
Πράξη II: Τα Τρία Βασίλεια της Ταϊλανδικής πίστης
Η δεύτερη πράξη αφήνει πίσω της την ιστορία και στρέφεται στην κοσμολογία, αντλώντας χαλαρά έμπνευση από το Τραϊπούμ — ένα αρχαίο ταϊλανδικό βουδιστικό κείμενο που περιγράφει το σύμπαν ως τρεις κόσμους διατεταγμένους γύρω από ένα κοσμικό βουνό. Στη σκηνή, αυτό μεταμορφώνεται σε μια φλογερή κόλαση που κυβερνά ο βασιλιάς της, στο μυθικό δάσος Χιμμάπαν που η ταϊλανδική παράδοση τοποθετεί στα σύνορα μεταξύ ανθρώπινου και θείου κόσμου, και σε έναν παράδεισο όπου ουράνια όντα χορεύουν ανάμεσα στα σύννεφα. Είναι η πράξη με τα μεγαλύτερα τεχνικά ρίσκα της παράστασης, από τις φωτιές και τους καπνούς του κάτω κόσμου μέχρι τους εναέριους performers που αναπαριστούν το πέταγμα ανάμεσα στα βασίλεια, και συνήθως είναι το κομμάτι που το κοινό θυμάται πιο έντονα μετά το τέλος.
Πράξη Τρίτη: τα φεστιβάλ που ολοκληρώνουν την ιστορία
Το φινάλε στρέφεται στο πώς οι Ταϊλανδοί σηματοδοτούν πραγματικά το ημερολόγιο σήμερα, όχι μόνο στο παρελθόν. Αγγίζει το Songkran, το φεστιβάλ νερού των μέσα Απριλίου, παγκοσμίως γνωστό για τους καταιονισμούς στους δρόμους, αλλά ριζωμένο σε επισκέψεις σε ναούς, προσφορές για την απόκτηση αξίας και ευλογίες προς τους πρεσβύτερους· το Phi Ta Khon, μια πομπή με μάσκες φαντασμάτων από την επαρχία Loei, συνδεδεμένη με μια βουδιστική ιστορία για μια προηγούμενη ζωή του Βούδα· και κλείνει με το Loy Krathong, όταν μικρά σκάφη από φύλλα μπανάνας επιπλέουν στο νερό τη νύχτα της πανσελήνου του δωδέκατου σεληνιακού μήνα, για να τιμήσουν τη θεά του νερού και να ζητήσουν συγγνώμη για τη μόλυνσή του — αναπαριστώμενο εδώ ως φωτισμένα κανό που ολισθαίνουν σε μια λίμνη που γεμίζει το πάτωμα της σκηνής.
Γιατί σχεδόν δεν υπάρχει προφορικός διάλογος
Η παράσταση είναι σχεδιασμένη να λειτουργεί για κοινό που δεν μοιράζεται κοινή γλώσσα, και κάθε βράδυ το κοινό μπορεί να περιλαμβάνει καμιά δεκαριά διαφορετικές εθνικότητες. Η αφήγηση είναι ελάχιστη — σύντομοι πολύγλωσσοι υπότιτλοι συν ένα αγγλικό voice-over μεταφέρουν τα βασικά σημεία της πλοκής μεταξύ των σκηνών, ενώ η ουσιαστική αφήγηση στηρίζεται στην κίνηση, τη μουσική και τη σκηνογραφία, όχι στα λόγια. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή ενός θεάτρου που παίζει για ένα κατά βάση διεθνές κοινό κάθε βράδυ της εβδομάδας, και είναι μεγάλο μέρος του λόγου για τον οποίο η παράσταση βγαίνει απόλυτα καθαρή ακόμα κι αν προλάβεις μόνο ένα κλάσμα των υποτίτλων καθώς αλλάζουν οι σκηνές.
Τι αξίζει να παρακολουθήσετε από σκηνή σε σκηνή
Λίγες στιγμές ανταμείβουν την προσοχή πέρα από τα προφανή θεάματα. Παρακολουθήστε τις αλλαγές κοστουμιών μεταξύ των βασιλείων στην Πράξη Ι, που στήνονται αρκετά γρήγορα ώστε να αξίζει να ρίξετε μια ματιά στα παρασκήνια όσο και στο κέντρο της σκηνής· προσέξτε τη μετατόπιση στο χρώμα και τη θερμοκρασία του φωτισμού καθώς η Πράξη ΙΙ περνά από την κόλαση στον παράδεισο, που κάνει μεγάλο μέρος της συναισθηματικής δουλειάς πριν καν κινηθεί οποιοδήποτε σκηνικό στοιχείο· και δώστε προσοχή στην προετοιμασία πριν από το φινάλε, όταν οι ερμηνευτές και οι κρυφοί μηχανισμοί ετοιμάζουν το μπροστινό μέρος της σκηνής για τα εφέ νερού που κλείνουν την Πράξη ΙΙΙ — μια μετάβαση που οι περισσότεροι επισκέπτες πρώτης φοράς χάνουν εντελώς.